Tregime

Një plak, i shtyrë në moshë, gjendej i shtrirë në shtratin e vdekjes. Rreth tij ishin mbledhur anëtarët e familjes, të afërmit dhe miqtë.

Një ditë mësues solli disa tullumbace në klasë dhe kërkoi kërkoi nga nxënësit që t'i fryejnë ato dhe secili të shkruaj emrin e tij në tullumbacin që e fryen.

Kur Mu’avije ibn El-Hakem Es-Selami erdhi në Medine nga shkretëtira, ai nuk e dinte se gjatë namazit është ndaluar të flitet.

Një mjeke saudiane rrëfen për një rast tejet interesant.

Para fillimit të provimit, një mësues ua shpërndau pyetjet studentëve të tij dhe u tha që të përgatiten mirë, sepse ato pyetje krejtësisht në të njëjtën formë do të jenë në provim.

Një ditë gjuetari e mbaroi një kurth për të kapur majmunë. Mori një arrë kokosi, ia hoqi atë që kishte brenda dhe e lidhi në një pemë me litar.

Gjatë orës së mësimit, mësuesi bashkë me nxënësit vendosën të bëjnë një aktivitet grupor. Secili nxënës mori nga një tullumbace, dhe secili në tullumbacen e tij shkroi emrin e vet. Tullumbacet u mblodhën dhe u dërguan në një dhomë tjetër. Më pas, mësuesi kërkoi nga nxënit të shkojnë në dhomën ku gjendeshin tullumbacet dhe secili prej tyre, brenda pesë minutave, të gjen tullumbacen me emrin e tij.

Një ditë, u shfaq (filloi të hapet) një vrimë e vogël në gëzhojë (lëvozhgë).

Në kohën e Sulltan Muratit të IV-të në qytetin e Erzurumit jetonte një njeri i devotshëm me emrin Habib i cili kishte vendosur të shkonte në Haxh.

Një nënë me dëshirën e saj të madhe që të përmbush edhe një prej obligimeve të Allahut xh.sh., karshi fëmijës së saj, që atij t’ia mësoj hallallin dhe haramin, më konkretisht dallimin mes tyre, përzgjodhi një metodë të lehtë dhe të thjeshtë në mënyrë që porosia të ishte sa më e kapshme për birin e saj.

Karakteri i individit formëson ndodhitë, bindjet dhe qëndrimin. Sjellja jonë ndaj jetës dhe njerëzve është produkt i përvojës, pa marrë parasysh a është e mirë apo e keqe. Dashuria, humbja, plotësimi, tradhtia, tragjedia, nevojat e veçanta, janë faktorë kyç që ndikojnë tek ne. Këta janë pjesëmarrës në formësimin e asaj që jemi tani.
A thua duhet t’i gjykojmë tjerët menjëherë?
Duhet të përpiqemi t’i kuptojmë shkaset përse disa persona sillen në mënyrë të caktuar para se të sjellim çfarëdo konkluzioni.

Shumë vite më parë jetonte një mbret i cili kishte një mbretëri të madhe. Edhe pse ishte shumë i pasur, ai nuk kishte qetësi shpirtërore. Për këtë arsye ai vendosi të bëhet një musliman i mirë.

Me siguri keni dëgjuar tregimin e legjendës indiane rreth lules së vogël të verdhë e cila lulëzoi në një kopsht.

Një njeri u ndal pranë dyqanit të luleve për t’i porositur dhe dërguar lule nënës së tij, e cila jetonte në një qytet tjetër ...

Në një fshat jetonte një grua e varfër me një djalë të vogël. Nuk kishin asgjë, pos një kasolle të vjetër ku jetonin.

Një ditë sulltani vendosi të dilte në rrugët e qytetit së bashku me vezirin e tij. Vërejti se të gjithë ishin të përkushtuar duke i bërë shërbimin e duhur punës dhe për këtë i shprehu një lloj kënaqësie vezirit i cili e shoqëronte.

Ishte një njeri i sëmurë nga një sëmundje që nuk kishte ilaç. Kudo që shkonte, njerëzit i thoshin:

Dost Mohammad Khan, guvernator i Kabulit, u sulmua nga mbreti kundërshtar. Ai dërgoi përballë armikut ushtrinë të cilën e komandonte biri i tij, për ta zmbrapsur armikun.

Ishte një djalë keqbërës i cili nuk e respektonte nënën e tij dhe e konsideronte si barrë për të.

Një miku im më tregon:

Video

Dokumentar -IMAMI ATDHETAR- Mulla Mustafë ef.Dervisholli

Na ndiqni

Lexoni lajmet më të fundit nga rrjetet tona sociale!