Studiuesit po analizojnë formacionin Durupınar në Turqi, i cili po shqyrtohet si një vendndodhje e mundshme e anijes së Nuhut (a.s.). Deri tani, nuk është konfirmuar asnjë zbulim shkencor.

Studiues në Turqi po hetojnë një formacion gjeologjik në formë anijeje pranë malit Ararat, i cili prej kohësh është lidhur nga disa kërkues me vendndodhjen e mundshme të anijes së profetit Nuh (a.s.).
Formacioni, i njohur si Formacioni Durupınar, ndodhet pranë Doğubayazıtit, në provincën Ağrı, në lindje të Turqisë. Ai u identifikua në fotografi ajrore në vitin 1959 nga kapiteni i ushtrisë turke İlhan Durupınar dhe, për shkak të formës së tij të pazakontë që ngjan me një anije, ka tërhequr vëmendjen e studiuesve për dekada.
Një projekt kërkimor shumëdisiplinor u miratua zyrtarisht më 21 maj 2026 nga Drejtoria Rajonale e Erzurumit e Ministrisë turke të Mjedisit, Urbanizimit dhe Ndryshimeve Klimatike. Projekti drejtohet nga prof. dr. Cenker Atila i Universitetit Cumhuriyet të Sivasit.
Puna në terren për vitin 2026 nisi më 28 qershor dhe vijoi deri më 11 shtator. Rreth 20 studiues dhe studentë nga pesë shtete morën pjesë në hulumtim.
Ekipi përdori metoda të ndryshme, përfshirë hartëzimin me GPS, modelimin digjital të terrenit, radarët depërtues në tokë dhe shpimet nëntokësore, për të ekzaminuar formacionin dhe materialet që ndodhen nën të. Shpimet arritën deri në 18 metra thellësi.
Studiuesit mblodhën rreth 1,000 mostra dheu nga afërsisht 100 deri në 150 pika brenda dhe përreth formacionit. Mostrat u dërguan në laboratorë në Ankara për analiza të mëtejshme. Gjatë shpimeve u morën gjithashtu mostra të nëntokës, ndërsa puna laboratorike vazhdon edhe pas përfundimit të fazës së terrenit.

Anomali të pazakonta nën tokë

Kërkimet kanë evidentuar edhe disa struktura të pazakonta në nëntokë. Skanimet me radar kanë treguar modele lineare dhe anomali të tjera, të cilat studiuesit i kanë lidhur me mundësinë e ekzistencës së korridoreve, dhomave ose strukturave të tjera nën formacion.
Megjithatë, këto interpretime nuk janë konfirmuar në mënyrë të pavarur si dëshmi të një strukture të krijuar nga njeriu. Edhe formacionet natyrore gjeologjike mund të prodhojnë sinjale të pazakonta në skanimet e nëntokës.

Disa nga interpretimet më të forta janë bërë nga Noah's Ark Scans, organizata me bazë në Shtetet e Bashkuara që mbështet kërkimet. Organizata ka raportuar për struktura që duken si kënde të drejta, korridore dhe hapësira të ngjashme me dhoma nën formacion.
Megjithatë, këto mbeten interpretime dhe jo gjetje arkeologjike të konfirmuara.
Një tjetër zhvillim i raportuar lidhet me shpimet. Sipas Noah's Ark Scans, një nga pajisjet e shpimit u dëmtua pasi hasi në një shtresë jashtëzakonisht të fortë rreth 4 deri në 5 metra nën sipërfaqe.
Organizata ka hedhur mundësinë se bëhet fjalë për dru të fosilizuar ose material shumë të mineralizuar, por kjo nuk është konfirmuar ende nga analizat laboratorike.
Gjatë punës në terren u raportua gjithashtu gjetja e disa fragmenteve qeramike. Mosha dhe rëndësia e tyre nuk janë përcaktuar ende dhe, për rrjedhojë, ato nuk mund të përdoren aktualisht si dëshmi se formacioni është anija e profetit Nuh (a.s.).

Çfarë thotë Kurani?

Vendndodhja e formacionit Durupınar merr një rëndësi të veçantë kur çështja shqyrtohet nga këndvështrimi islam.
Në suren Hud, 11:44, Kurani tregon se pas përmbytjes, anija e Nuhut (a.s.) u ndal në el-Xhudij (al-Judi):
"...dhe anija u ndal në el-Xhudij..."
Komentimi zyrtar i Diyanetit, Presidencës së Çështjeve Fetare të Turqisë, e lidh malin Xhudij në juglindje të Turqisë me el-Xhudijin e përmendur në Kuran. Në të njëjtën kohë, Diyaneti vëren se rrëfimi biblik e vendos Arkën në malet e Araratit.
Formacioni Durupınar ndodhet në provincën Ağrı, pranë malit Ararat, dhe nuk është mali Xhudij.
Për këtë arsye, edhe nëse kërkimet e ardhshme do të vërtetonin se Durupınar është një strukturë e lashtë e krijuar nga njeriu, kjo nuk do të mjaftonte vetvetiu për të provuar se bëhet fjalë për anijen e përmendur në Kuran, pasi vendi i përmendur në tekstin kuranor është el-Xhudij.

Çfarë thonë të dhënat gjeologjike?

Interpretimi i Durupınarit si një anije e lashtë është kundërshtuar prej kohësh nga studiues të gjeologjisë.
Një studim i publikuar në vitin 1996 në Journal of Geoscience Education arriti në përfundimin se formacioni është një strukturë natyrore gjeologjike, dhe jo Arka e Nuhut. Sipas studiuesve, disa prej elementeve që mbështetësit e teorisë së Arkës i kanë interpretuar si struktura artificiale mund të shpjegohen përmes proceseve natyrore.

Një studim tjetër, i publikuar në vitin 2007 nga gjeologu Murat Avcı, e lidhi formacionin me rrjedhjen masive të dheut në zonën e Telçekerit, pranë malit Ararat, duke ofruar një tjetër shpjegim natyror për formën e tij të pazakontë.
Pikërisht për këtë arsye, kërkimet aktuale synojnë të përcaktojnë nëse formacioni dhe materialet nën të mund të ofrojnë dëshmi për një origjinë të krijuar nga njeriu apo nëse tiparet e tij mund të shpjegohen plotësisht përmes proceseve gjeologjike natyrore.

Çfarë pritet më tej?

Faza e punës në terren për vitin 2026 ka përfunduar, por hulumtimi vazhdon përmes analizave laboratorike të materialeve të mbledhura.
Studiuesit po analizojnë mostrat e dheut dhe ato të marra nga shpimet për të kërkuar materiale organike, gjurmë të mundshme druri dhe dëshmi të tjera që mund të ndihmojnë në përcaktimin e origjinës së formacionit.

Rezultate më të plota priten gjatë vitit 2027.

Për momentin, nuk ka asnjë zbulim shkencor të konfirmuar se anija e profetit Nuh (a.s.) është gjetur në Durupınar.
Ajo që është konfirmuar është se një projekt kërkimor i autorizuar zyrtarisht ka ekzaminuar formacionin përmes metodave gjeologjike, radarëve, hartëzimit, marrjes së mostrave dhe shpimeve.
Nëse analizat laboratorike do të ofrojnë dëshmi që e lidhin këtë strukturë me anijen e Nuhut (a.s.), kjo do të përbënte një zhvillim të rëndësishëm në kërkimet rreth këtij misteri. Deri atëherë, lidhja mes formacionit Durupınar dhe anijes së Nuhut mbetet një hipotezë që është ende nën hetim.