Një ditë, Imam Gazaliu ishte ulur para nxënësve të tij, duke u shpjeguar çështje të thella të kelamit, logjikës, filozofisë dhe fikhut.
Në fund të mësimit, iu afrua një fëmijë i vogël dhe e pyeti:
- Efendi, nëse Allahu di gjithçka, përse lutemi?
Dhoma ra në heshtje. Gazaliu e vështroi fëmijën dhe u mendua për një çast. Pyetja ishte e thjeshtë, por përmbante një kuptim të thellë.
Pastaj iu përgjigj:
- Biri im, Allahu e di se çfarë do të kërkojmë, por lutja na ndihmon të kuptojmë se sa shumë kemi nevojë për Të.
Fëmija pyeti përsëri:
- Atëherë, a e ndryshon lutja Allahun apo na ndryshon neve?
Gazaliu u zhyt në mendime. Sytë iu mbushën me lot. Për një çast, të gjitha çështjet e ndërlikuara që kishte diskutuar dukeshin të vogla përballë thellësisë së kësaj pyetjeje.
- Lutja na ndryshon ne, zemrat tona dhe mënyrën se si e përjetojmë atë që na është caktuar, - u përgjigj ai.
Pastaj iu drejtua nxënësve të tij dhe tha:
- Ndonjëherë, mësimi më i madh vjen nga një pyetje e vogël.
Atë ditë, Gazaliu u kujtoj nxënësve se dituria nuk gjendet vetëm në librat e mëdhenj, por edhe në sinqeritetin e një zemre që kërkon të kuptojë.

E vërteta nuk zbulohet gjithmonë përmes debateve të gjata e të ndërlikuara. Ndonjëherë, ajo nis me një pyetje të thjeshtë, të bërë me sinqeritet.
Sepse dijetari i vërtetë nuk është vetëm ai që di të japë përgjigje, por edhe ai që di ta dëgjojë një pyetje, ta vlerësojë thellësinë e saj dhe të mësojë prej saj.