Njëherë, një i urtë i gjeti nxënësit e tij duke polemizuar ashpër dhe duke bërtitur njëri ndaj tjetrit.

Një ditë një mbret tiran, i njohur për tiraninë e tij, i mblodhi disa dijetare dhe i pyeti: A jam unë mbret i drejtë apo zullumqar?

Një njeri i pasur, kur e kuptoi se po i afrohej vdekja, thirri djalin e tij dhe i tha: “Biri im, mua më është afruar vdekja, prandaj dua të lë një amanet. Kur të vdes më fut në varr me çorape.”

Shkon një djalosh te shejhu – dijetari - të këshillohet, dhe e pyet: “A ka ndonjë vajzë të bukur për martesë, dua te martohem”.

Fëmija, shpesh herë, kishte pësuar ndërprerje mësimi në shkollën nëntëvjeçare për shkak të punës së babait të tij.

Njeriu, siç thotë Pejgamberi, alejhis salatu ves selam, pas vdekjes së tij nuk merr me vete asgjë përveç veprave të mira.

Në një vend, jetonte një burrë me karakter të mirë. Njerëzit shkonin për ta vizituar dhe qëndronin rreth e rrotull tij.

Një njeri 92-vjeçar, i shkurtër e i pashëm për nga hijeshia sot është duke u shpërngulur në shtëpi të pleqve.

Një djalosh i cili kishte moshën për martesë, filloi si çdo i ri të kërkonte fatin e jetës dhe me cilësitë morale dhe familjare që kishte, filluan t’i vinin oferta te ndryshme për martesë.

Një njeri kishte zakon t’i thotë të birit ...