Transmetohet se në kohën Kalifit abasit, el-Mansuri, një nga guvernatorët e tij ia kishte uzurpuar pronën një muslimani të urtë dhe të devotshëm, kështu që ai vendosi të ankohet te kalifi, al-Mansuri.

Ibnu Omer Kavariri, njëri prej mësuesve të Buhariut, Muslimit dhe Ebu Davudit, tregon:

Një njeri, duke ecur rrugës, pa një mik të vjetër. Ishte ditë e premte dhe po thirrej ezani i xhumasë.

Një dijetar mori këto përgjigje nga pyetjet që i bëri njërit prej nxënësve të tij:

Një njeri përsëriste të njëjtën lutje para derës së Haremit Sherif: “Allahu im, ndihmoji të drejtët dhe mbroji ata që largohen nga gjynahet!”

Një sundimtar bashkë me shoqëruesit e tij, doli për shëtitje. Gjatë rrugës kaloi nga një fshat ku shikoi një plak, i cili po punonte me shumë zell kopshtin e vet.

Ishte një çift i moshuar rreth moshës 90 vjeç, por që nuk tregonin më shumë se 60 vjeç. Të gjithë ishin të interesuar për sekretin e dukjes së tyre të rinj.

Një ditë i urti Llokman Hakim bashkë me një nxënës të tij doli për gjah.

Në një vit thatësire të madhe, ku mungesa e madhe e ushqimit dhe e bereqetit i shqetësonte të gjithë njerëzit, një prej velive më të rëndësishëm të asaj kohe, Shakik Belhi pa një rob që buzëqeshte i lumtur.

Një njeri i kishte gjashtë vajza dhe gruan e kishte shtatzënë për herë të shtatë.