Ishin tre njerëz dhe secili prej tyre në supet e tij barte nga dy thasë.

Në një vend jetonte një baba me të birin. Të dy ishin të dijshëm. Babai ishte punëtor e djali përtac.

Njëherë erdhi një njeri në vizitë te miku i tij. Qëndroi një kohë dhe kaloi bukur. Kur erdhi koha e ndarjes miku ia dhuroi një kalë. Ky u mahnit nga bujaria e mikut. I lumtur kalëroi dhe u largua.

Profesori filloi orën duke ngritur një gotë përplot me ujë. E ngriti lart aq sa mund ta shihnin studentët dhe pyeti:

Njëherë një i varfër erdhi te bukëpjekësi dhe i tha: “Dëshiroj pak bukë ju lutem”. “Sa i mençur je” i tha bukëpjekësi “vërtet ke ardhur te bukëpjekësi i vërtetë”.

Një njeri erdhi tek Sufjan bin Ujejne (All-llahu e mëshiroftë) dhe u ankua në lidhje me gruan e tij. "Unë jam më gjëja më e ulët dhe më e neveritshme tek ajo," tha ai.

Ishim duke falur namazin e xhumasë. Në të djathtën time ishte një plak, ndërsa në të djathtën e tij ishte një vend bosh sa për një person.

Fëmija dhe kamerierja

Bajazid Bistamiu filloi të shkollohej që në moshë të vogël.

Një nga studentët e hadithit vdiste me mall për kërkimin e dijes. Ai do të ulej aty ku mblidheshin dijetarët dhe do të mësonte prej tyre.