Fundshekulli i kaluar kishte ruajtur për shqiptarët ndryshime të mahnitshme, nga ato që edhe ëndërrimtarët më idealistë e kishin vështirë t'i përfytyronin se do t'iu ndodhnin mbi truallin e vet.
Aspirata e kahershme për ta jetësuar mëvetësinë e tokës së trashëguar nisi të artikulohej, jo më thjeshtë si një ëndërr e largët, por si një projekt dhe detyrim historik i patejkalueshëm që përgjëronte me ngulm ndërgjegjen kolektive të kombit tonë. Një vrojtim i kujdesshëm i ndryshimeve në kapërcyell të shekullit që lamë pas, do të na rrëfente se sa më shumë që i shtrëngohej laku në fyt këtij populli të shumëvuajtur, aq më shumë edhe do të vezullonte në horizontin e tij drita e shpresës, se mizorisë mbase po i vinte fundi. Në këtë vorbull të frikshëm, të furtunave ciklonike, që sihariqonin shkuljen e rendit të errët monist gjithandej nëpër botë, prijësit fetarë myslimanë të Kosovës, po nxirrnin në skenë edhe një zë kumbues, i cili përvijonte shtigjet e besimit të drejtë, lirisë së merituar e mëvetësimit pa kushte.
Në qershorin e vitin 1986, si një ag i shumëpritur pas një nate të gjatë, doli në dritë revista që mori si amanet ta mbante të gjallë shpresën për liri dhe ta shpërndante besnikërisht dritën e diturisë. Ishte pra "Dituria Islame" që po lindte me një detyrë fisnike, po aq sa ishin fisnikë edhe ideatorët sypatrembur të saj, dhe me një mision krejt të dëlirë: që të mbante të ndezur fanarin e dijes, e ta çelikoste aspiratën për liri, në një popull që furtunat historike e aspiratat gllabëruese të armiqve të pa mëshirë, kishin goditur gjer në molisje bijtë dhe bijat e tij.
Me bindjen se fjala e shkruar ka fuqinë mahnitëse që t'i flasë njeriut për çdo kohë e në çdo kohë, pareshtur e gjer në amshim, lapsat e guximshëm të shkollarëve myslimanë të këtyre trojeve gravonin urtësisht porositë e Zotit në fletat e një reviste që i rezistonte valëve goditëse të popullit tonë anembanë.
"Dituria Islame" fliste sikur populli, ëndërronte guximshëm sikur patriotët e tij dhe rezistonte me pietet po sikur heronjtë e tij. Ajo tregoi më së miri së populli ynë, intelektualët e mirëfilltë të saj nuk durojnë mospërfilljen dhe i rezistojnë guximshëm tentativave mjerane të gjithë atyre që përpiqen padrejtësisht ta shuajnë zërin e tij.
Rrallëherë emërtimi i një reviste, siç thuhet, përkonte plotësisht me qëllimin e saj, por revista, e denjoi emrin e vet, dhe për katër decenie me radhë besnikërisht e përhapi diturinë, sublimoi rolin e bartësve të saj, dhe për më tepër rrënjosi në mendësinë e shqiptarëve faktin se çdo dituri e mirëfilltë në të vërtetë ishte dhe mbetet e mishëruar për Islamin. Ata penëdashës s'bënin asgjë më shumë, vetëm se synonin që të fiksonin idenë se ngritja e një individi, e sigurisht edhe e një populli duhet t'i ketë dy shtylla: besimin e drejtë dhe dijen e mirëfilltë. Niseshin nga premisa e fjalës së Allahut të Lartëmadhëruar ku tha në Kuran: "Allahu do t'i lartësojë në shkallë ata që besojnë dhe ata që janë pajisur me dije." (El Muxhadele, 11).
Megjithatë, nëse misioni i saj në të kaluarën ishte të mbillte farën e dijes, të ruante identitetin fetar e kulturor të kombit tonë dhe të formësonte vetëdijen e brezave në kohë sfiduese, atëherë misioni që e pret në të ardhmen është po aq fisnik edhe hiç më pak i rëndësishëm. Në një kohë kur zhurma e mendimeve rrezikon të mbysë zërin e së vërtetës, dhe kur trendi i relativizmit moral dhe rrymat zhvlerësuese të virtyteve të trashëguara tentojnë të bëhen sipërore në shoqërinë tonë, "Dituria Islame" do të vazhdojë të jetë tribunë e mendimit të kthjellët, e dijes autentike islame dhe pararendës i orientimit të shëndoshë intelektual, moral e shpirtëror te bijtë e brezave në vijim.
Prandaj, 40-të vjetori i "Diturisë Islame" nuk është vetëm një kremtim i një historie të lavdishme, thjesht sa për të thurur elozhe për të kaluarën e ndritshme, por bartë te ne një testament të brezave të shkuar, që duhet ruajtur e ripërtërirë si një besëlidhje me fisnikërinë e etikën dhe si një mishërim me të vërtetën. Pa u zmbrapsur nga vizioni i saj fare, ky zë i kumbueshëm zotohet se do të mbrojë dinjitetin e njeriut përmes besimit, do ta ruajë shenjtërinë e moralit e të familjes. Ajo do të afirmojë kuptimësinë e shëndoshë përballë zbrazëtisë shpirtërore dhe do t'ua rikujtojë gjithsecilit se vlerat nuk janë sajesa e konstruksione kalimtare të një epoke, por dritë e përhershme që nuk vjetërsohen kurrë ngase kanë në themel të vetin udhëzimin hyjnor dhe të vërtetën absolute.

Editorial
Dituria Islame 427