Ishte një peshkatar që e kishte zakon të peshkonte gjatë natës.
Një mëngjes, në kohën e agimit, u ul në breg të detit. Pranë tij pa një qese të mbushur me gurë. Mori një gur dhe e hodhi në det.
Tingulli që bëri guri kur ra në ujë i pëlqeu.
Mori edhe një tjetër, pastaj një tjetër, dhe vazhdoi t'i hidhte njëri pas tjetrit, vetëm për të dëgjuar tingullin e tyre.
Ndërkohë, agimi po zbardhte dhe gjithçka po bëhej më e dukshme.
Kur në qese mbeti vetëm një gur, peshkatari e mori në dorë dhe e vështroi me kujdes.
U befasua.
Nuk ishte gur. Ishte diamant!
Atëherë kuptoi se të gjithë gurët që kishte hedhur në det kishin qenë diamante.
Me keqardhje tha:
"Sikur ta dija vlerën e tyre, nuk do t'i kisha hedhur kurrë..."
U nis për në shtëpi me zemër të mbushur me pendim.

Po ne?
A mos vallë edhe ne po bëjmë të njëjtën gjë?
Peshkatari je ti.
Qesja me diamante është jeta jote.
Diamantet janë koha, rinia, shëndeti, mundësitë dhe mirësitë që Allahu të ka dhuruar.
Tingulli i ujit simbolizon kënaqësitë dhe dëshirat e përkohshme të kësaj dynjaje.
Errësira e natës simbolizon shkujdesjen dhe largimin nga Allahu.
Ndonjëherë, për disa çaste kënaqësie, ne e harxhojmë pasurinë më të madhe që kemi: kohën dhe jetën tonë.
Ashtu si peshkatari që nuk e dinte vlerën e diamanteve, edhe ne shpesh nuk e kuptojmë vlerën e kohës, shëndetit, rinisë dhe mundësive që na janë dhënë.
Dhe këtu qëndron dhimbja më e madhe:
Kur e kuptojmë vlerën e tyre, mund të jetë tepër vonë.
Koha që kalon nuk kthehet më.
Rinia nuk përsëritet.
Shëndeti mund të dobësohet.
Mundësitë mund të mos vijnë më.
Prandaj, mos prit derisa ta kuptosh vlerën e asaj që ke humbur.
Zgjohu sot. Kthehu te Allahu. Shfrytëzoje kohën që të është dhënë dhe vlerësoji begatitë para se t'i humbasësh.
Mos i humb diamantet e jetës tënde për disa çaste të kënaqësisë së përkohshme.
Sepse një ditë, kur gjithçka të bëhet e qartë, mund të mbetet vetëm pendimi:
"Sikur ta dija vlerën e tyre..."
Prandaj, mos e prit atë ditë.
Afroju Allahut sot, para se të perëndojë dielli dhe të mbarojë koha jote.