Djersitesha dhe dridhesha si asnjëherë në jetë. Sytë ishin të drejtuar kah peshorja e veprave duke pritur vendimin.

Shejh Dhulfikar Ahmedi tregon:

Në një pyll, dy burra po prisnin pemë. Burri i parë ngrihej herët në mëngjes dhe fillonte të priste pemë. Ndërsa njëra pemë rrëzohej, ai kalonte menjëherë te tjetra. Edhe në mbrëmje e linte prerjen e pemëve disa orë pas shokut të tij.

Një njeri i urtë ishte duke punuar arën e tij, ndërkohë i afrohet një djalosh dhe e pyet:

Një mbret kishte dalë në një piknik në natyrë për të përthithur pak ajër të pastër. Gjatë shëtitjes pa një bujk i cili me plotë hare po mbjelltë tokën. E takoi dhe epyeti:

Një ditë, një njeri i pasur i jep një të varfëri shportën përplot mbeturina.

Imam Azami ishte shumë i zgjuar dhe kishte një mendjemprehtësi që u gjente zgjidhje praktike çështjeve. Si shembull për këtë, transmetohet një ngjarje e rëndësishme.

Në vitin 98 hixhri, Halifeja Sulejman bin Abdulmelik shkoi në Medine dhe pyeti njerëzit që takoi aty:

Djali erdhi në kuzhinë derisa nëna e përgatiste darkën dhe i dha një letër në të cilën shkruante:

Një mjeshtër indian ishte mërzitur ngaqë çiraku i tij ankohej vazhdimisht.