Njëherë jetonte një njeri tejet i devotshëm, që tërë kohën e kalonte duke u lutur, agjëruar dhe lavdëruar Allahun xh.sh. Gati tërë kohën e kalonte duke u falur. Ishte i kënaqur me gjendjen e tij shpirtërore. Asnjë mendim i keq nuk i kalonte ndërmend dhe asnjë sprovë nuk i hynte në zemrën e tij.

Jetonin njëherë burrë e grua, që ishin aq shumë të lidhur saqë nuk mundnin njëri pa tjetrin.

Në kodrat e Libanit jetonte një asket, larg njerëzve, i vetmuar. Jetën e kalonte në shpellë. Ditën agjëronte e natën falej. Për çdo ditë, me urdhrin e Allahut, para akshamit i vinte një bukë. Gjysmën e hante për iftar e gjysmën tjetër në syfyr.

Një njeri një ditë në erë të madhe gjuante harabela, dhe për shkak të erës së fortë, i hyri pluhuri në sy dhe filloi të lotonte pandërprerë.

Tek çezma e vetme e fshatit ishin mbledhur tre gra dhe po mbushnin enët e tyre me ujë. Duke biseduar me njëra tjetrën pranë tyre ishte afruar një plak dhe me kureshtje filloi t’i dëgjonte çfarë po flisnin.

Një i urtë erdhi tek kalifi i asaj kohe, dhe kalifi i tha: - Më këshillo!

Një pasdite, djali i afrohet nënës së tij dhe i jep një copë letre në të cilën shkruante:

Babai dhe i biri ishin duke ecur nëpër pyll.

Ishte ditë e diele. Burri zgjohet herët në mëngjes merr në dorë gazetën dhe për të hequr lodhjen e një jave të tërë mendon që gjithë ditën ta kalojë në shtëpi.

Tregimi për Musain a.s. dhe Hidrin na kujton një mësim nga shumë mësime tjera.