Hasan Basriu, një ndër dijetarët e kohës, teksa po udhëtonte me miqtë e tij, ndeshi rrugës djalin e njërit prej udhëheqësve të shtetit, i cili shoqërohej nga një numër i madh shërbëtorësh.

Bashkëpunimi është të punosh së bashku për një ideal; është diçka që ndërmarrim në punë dhe ku secili ka rolin e tij që sinqerisht ta përfundojë atë.

Gjatë studimit tim në Damask kisha një mik i cili quhej Sheik Basit. Ai dhe gruaja e tij njiheshin si njerëz shumë të devotshëm. Ata jetonin në një zonë të quajtur Haxher ul-Esved.

Ishte një plak i cili jetonte me djalin, nusen dhe nipin e tij.

Kur plaku filloi të hyj në moshën e shtyrë nuk ishte më në gjendje të ushqehej normalisht, duart i dridheshin dhe ushqimi i binte nga dora.

Një njeri e kishte babain plak dhe invalid. Gruaja gjithmonë i ankohej burrit: - Babai yt po krijon probleme, unë nuk mund të kujdesem më për të. Ose largoje nga shtëpia, ose largohem unë!

Njëherë, shkrimtari i madh rus Dostojevski ishte duke bërë shëtitjen e mbrëmjes. Ashtu, duke ecur i shkujdesur, dëgjoi zërin e një lypëseje, që i kërkonte t’i jepte diçka.

I varfëri pyet njeriun e urtë:

Gruaja dhe burri shkuan në kopshtin zoologjik. Ajo pa sesi majmuni po lozte me majmuneshën i gëzuar, pa brenga, duke bërë lëvizje me elegancë dhe dashuri.

Profesori hyri në klasë dhe mbi tavolinë vendosi një kavanoz të madh.

Një njeri i devotshëm pa në ëndërr sikur iu tha: